Ik denk dat ik zo’n twee maanden op keto was, toen ik aan het eind van mijn krantenroute een beetje moe voelde, wat niet zo verwonderlijk was, want ik had net een uur gefietst. Daarbij moest ik ook nog eens zo’n honderd keer stoppen bij een brievenbus en dan vervolgens weer snel optrekken en vaart maken. Maar toen drong er iets tot me door, waar mijn mond van openviel.

Ik bezorg al jaren de ochtendkrant. En ja, dan ben je aan het eind van de rit altijd een beetje moe. Maar deze keer realiseerde ik me ineens dat dat de laatste paar maanden eigenlijk niet meer was voorgekomen. Dat was een geweldig gevoel. Wauw. Dat ik dus niet meer moe werd van iets waar ik al jaren moe van werd. Simpelweg door anders te eten.

Ik eet nu alweer zo’n twee jaar keto en voel me daar geweldig fit bij. Maar telkens wanneer ik toch eens ergens moe van word, moet ik hieraan terugdenken. Dat het ooit zo gewoon was om moe te worden van allerlei dagelijkse bezigheden.